De tuin van Luc Engelhard kwam ik voor het eerst tegen in het boek ‘Gardens Under Big Skies’ van Noel Kingsbury. Daarin is al te zien hoe goed de stoere, architectonische elementen samengaan met water en beplanting. Bij een bezoek aan de tuin valt op hoeveel aandacht er achter het ontwerp schuilgaat, met tegelijk veel openheid voor wat er in de tuin zelf ontstaat.
Het is bijzonder om over het lange houten pad dwars door het water te lopen. Midden op het pad openen zich lange zichtlijnen over het water en de beplanting, terwijl reflecties en kleine golfjes je uit evenwicht brengen. Het doet me denken aan het werk van Richard Serra.
Een prachtige plek, met een heel eigen karakter.