Woorden schieten ruimschoots te kort en Luc had vandaag aanvankelijk de moed om de ongegeneerde schoonheid van “zijn ruimte” woorden te geven. Aanvankelijk , want het moest zo zijn dat Luc ons halverwege al aan ons “lot” overliet: hij snapt als geen ander: uiteindelijk is het beleven in stilte en het doorvoelen het geheel, van het samenspel, de kwestie.
De poëzie, de compositie, de vlakverdeling, kleur en lijnenspel, het evenwicht, de (ont)spanning, nergens geforceerd en overal voel je je welkom, uitgenodigd om de betovering te bevatten.
Waar je ook loopt, stilstaat, versteld staat, je kunt simpelweg (!) niet anders dan snappen en voelen dat je je bevindt in een universum waaraan 36 jaar gemasseerd is en waarin leven en verval, alle seizoenen, geheel en al begrepen zijn.
Een diepe buiging voor de schepper naast God.